1يۇنۇس بېلىقنىڭ قورسىقىدا ئۆز خۇداسى بولغان پەرۋەردىگارغا مۇنداق دۇئا قىلدى:
2نالە قىلدىم پەرۋەردىگارغا كۈلپەتتە قالغىنىمدا،
قۇلاق سالدى ئۇ ماڭا.
پەرياد چەكتىم چوڭقۇر يېرىدىن ئۆلۈكلەر دىيارىنىڭ،
قۇلاق سالدىڭ نالەمگە سەن مېنىڭ.
3سەن تاشلىدىڭ مېنى تېگىگە چوڭقۇر دېڭىزنىڭ،
قورشىۋالدى مېنى كۈچلۈك سۇلار،
بېسىپ ئۆتتى ئۈستۈمدىن دولقۇنلىرىڭ، ئۆركەشلىرىڭ.
4مۇنداق دېدىم شۇ پەيتتە:
تاشلىنىپ كەتتىم مەن سېنىڭ نەزىرىڭدىن،
كۆرىمەن يەنە مۇقەددەس ئىبادەتخاناڭنى لېكىن.
5جېنىمنى ئالغۇدەك قورشىۋالدى مېنى سۇلار،
ئورىۋالدى ئۆركەشلەر،
چىرمىۋالدى بېشىمنى دېڭىزدىكى ئوت-چۆپلەر.
6چۆكۈپ كەتتىم دېڭىزدىكى تاغلارنىڭ ئۇللىرىغا،
چىقىش يوللىرى مەڭگۈگە ئېتىلگەن جايغا.
لېكىن ئى پەرۋەردىگار، خۇدايىم،
قۇتقۇزۇۋالدىڭ جېنىمنى ئۆلۈكلەر دىيارىدىن ئۆزۈڭ.
7چىقىپ كېتەي دېگەندە جېنىم،
ئى پەرۋەردىگار، سېنى ياد ئەتتىم.
يەتتى دۇئايىم ساڭا،
سېنىڭ مۇقەددەس ئىبادەتخاناڭغا.
8ئەرزىمەس بۇتلارغا چوقۇنىدىغانلار
پەرۋەردىگارنىڭ مېھىر-مۇھەببىتىنى تەرك ئېتەر.
9لېكىن مەن بولسام سۇنارمەن ساڭا،
شۈكۈرلەر بىلەن قۇربانلىقلار.
ۋاپا قىلارمەن قىلغان قەسەملىرىمگە،
چۈنكى نىجاتلىق كېلەر پەرۋەردىگاردىنلا.
10شۇنىڭ بىلەن پەرۋەردىگار ھېلىقى بېلىققا بۇيرۇق قىلغانىدى. بېلىق يۇنۇسنى قۇرۇقلۇققا قۇسۇپ چىقاردى.
